(احمدی نژاد: " مشکلات اقتصادی بر زندگی زن و مرد عاشق موثر نیست)

   

لیلی و مجنون

 

مجنون: آه، لیلی من!‏

لیلی: آه، مجنون من!‏

 

مجنون: چشمانم از دیدن تو سیر نمی شود.‏

لیلی: آه، من هم چشمانم از دیدن تو سیر نمی شود.‏

 

مجنون: الهی دورت بگردم که از چرخش به دور تو سیر نمی شوم.‏

لیلی: الهی من هم دورت بگردم که من هم از چرخش به دور تو سیر نمی شوم.‏

 

مجنون: الهی مژگان تو مثل تیر وسط قلب من بخورد که از دیدن مژگان تو سیر نمی شوم.‏

لیلی: الهی خم زلف تو دور گردنم پیچ و تاب بخورد که از پیچش زلفان تو سیر نمی شوم.‏

 

‏( لیلی و مجنون سه سال بدون اینکه تلویزیون نگاه کنند یا روزنامه بخوانند یا خرید کنند یا ‏تاکسی سوار شوند یا با کسی حرف بزنند همینطور قربان صدقه هم می روند....)‏

 

مجنون: اصولا من نمی دانم چرا اینقدر سیر نمی شوم.....‏

لیلی: آه، من هم اصولا نمی دانم چرا اینقدر گرسنه ام.....‏

 

مجنون: جدا تو هم خیلی گرسنه ای؟

لیلی: آره جان تو، سه ساله داریم قربون صدقه هم می ریم، از گشنگی مردم.....‏

 

مجنون: می گم بیا یه ذره راه بریم شاید سیر شدیم....‏

لیلی: ولی فکر کنم اگر راه بریم از گشنگی می افتیم و می میریم....‏

 

مجنون: من عاشقتم، ولی سیر نمی شم.....‏

لیلی: منم سیر نمی شم....‏

 

مجنون و لیلی از گرسنگی می افتند و غش می کنند. در همین حال عده ای ‏در حالی که شعار می دهند انرژی هسته ای حق مسلم ماست از کنار آنها رد می شوند و می ‏روند. ‏

 عشق شوری در نهاد ما نهاد.... ‏

 لیلی روبروی مرکز آمار ایران بغل خیابان منتظر است. آن طرف دویست و هفتاد و شش ‏اکیپ در حال اجرای طرح امنیت اجتماعی اند، مجنون سر می رسد و به طرف لیلی می رود.

‏‏( قیمت زمین تا وقتی مجنون به پیش لیلی برسد پنج درصد بالا می رود)‏

 

مجنون: لیلی!( صدایش طنین می اندازد)‏

لیلی: مجنون!( صدایش در خیابان می پیچد)‏

 

مجنون و لیلی به طرف هم می دوند، اما هر چه می دوند به هم نمی رسند، دو گروه از ‏مامورین طرح امنیت اجتماعی بین آنها ایستاده اند.‏

 

مامور مرد به مجنون: هشه! کجا؟

مجنون: من عاشقم، عاشق!‏

 

مامور مرد: تو به قبر ابوی نسبتا مرحومت خندیدی که عاشقی!( دو بامبی می زند توی سرش)‏

لیلی( با گریه می آید): تو رو خدا نزنیدش، اون عشق منه، مجنوووووووون!‏

 

مامور زن( لیلی را می گیرد): اوی آکله! چیه نعره می کشی؟ شوهرته؟

لیلی: نه، عشق منه.....‏

 

مامور زن: عقدنومه دارین؟ سند داری؟ محضر عقد کردین؟‏

لیلی: نه، ما عاشقیم..... فقط عاشق.....‏

 

مامور زن: نومزدته؟ حلقه داری؟

لیلی: نه، حلقه عشقش به گردنمه.....‏

 

مامور زن: بیخودی چرت و پرت نگو، یا عقدنومه بده یا می ری بازداشت.....‏

مامور زن دست لیلی را می گیرد و او را به طرف ماشین نیروی انتظامی می برد....‏

مجنون( جیغ می کشد): نه، نبریدش، اون عشق منه!‏

مامور مرد: پس تو هم اعتراف می کنی که شریک جرمش هستی؟ تو رو هم می بریم.....‏

مجنون و لیلی را در دو اتومبیل جدا گانه می برند.....‏

 .

یک ماه بعد: مجنون و لیلی آزاد می شوند، ولی به محض اینکه برای دیدن هم به محل ‏قرارشان جلوی بانک تجارت می روند مرحله دوم طرح امنیت اجتماعی اجرا شده و هر دو ‏دستگیر و لیلی با دستبند و مجنون با آفتابه و دستبند به زندان می روند..... در این مدت قیمت ‏زمین سی درصد اضافه شده و اجاره خانه یک و نیم برابر شده است.‏

 .

 .

شش ماه بعد: مجنون و لیلی آزاد می شوند و بعد از اینکه تعهد می دهند که بدون رضایت ‏خانواده همدیگر را نبینند، به محض آزادی با هم قرار می گذارند که جلوی بانک ملی میدان ‏فاطمی سراغ همدیگر بروند. آنها در جریان اجرای مرحله سوم طرح امنیت اجتماعی دستگیر ‏شده و دوباره زندان می روند. و در این مدت قیمت زمین دو برابر و اجاره خانه دو و نیم ‏برابر می شود.‏

 

یک سال بعد: یک سال بعد لیلی و مجنون آزاد و پس از اقدام به دیدار مجدد در مقابل وزارت ‏اقتصاد و امور دارائی در جریان اجرای مرحله هفتم طرح امنیت اجتماعی دستگیر می ‏شوند.... و در این مدت قیمت خرید خانه دو و نیم برابر و اجاره خانه سه برابر شده است....‏

‏ ‏

محمود قصه گو: بله فرزندان من! لیلی و مجنون که سخت عاشق هم بودند سه سال را در ‏زندان گذراندند و مشکلات اقتصادی به هیچ وجه بر زندگی و عشق آنان اثری نگذاشت، آنها ‏حتی تا آخرین روزهای زندان هم متوجه نشدند که قیمت ها اضافه شده است، چرا که آنها ‏اینقدر عاشق هم بودند که همه اش در زندان بودند و کسی که در زندان باشد متوجه افزایش ‏قیمت ها نمی شود، پس نتیجه می گیریم که آدم وقتی عاشق باشد چون زندانی می شود متوجه ‏افزایش قیمت ها نخواهد شد. ‏

 

قصه ما به سر رسید، کلاغه چون نمی تونست اجاره خونه شو بده، بنا براین اصلا دلیلی ‏نداشت که بره طرف خونه اش که بهش برسه یا نرسه.....

 

پا نویس:

این داستانی که  خواندید نوشته ی من نبود! بلکه نوشته ی یک نفری مثل من بود!(استاد سنجاب)

یعنی من این جوری احساس می کنم...

همین طوری یه جایی چشمم بهش خورد تو یه وبلاگ.نه آدرس وبلاگش رو می ذارم نه هیچی دیگه...