سنجاب کوچولو یاد یکی از همکلاسی هاش افتاده بود. وقتی دوم و سوم راهنمایی بود.همکلاسیش یه سنجاب خیلی با حال بود که هنوزم هر وقت یادشو می کنه لبخند روی لباش می شینه.

 همکلاسی سنجاب قصه ی ما، صفتی که داشت این بود که خیلی بلند پرواز بود و همیشه حرفایی می زد که سنجاب کوچولو شاخ نه بلکه تیر چراغ برق در میاورد.

 یعنی که این دوست کوچولو خیلی خالی بند بود.

 سنجاب کوچولو یادشه که خودشم از این اصطلاح خوشش میومد.چون اون روزا زمانی بود که تلویزیون، سریال بهروز خالی بند رو نشون می داد.

همکلاسی کوچولو همیشه حرفای قشنگی می زد. مثلا از مایکل می گفت.پسر خاله ای که توی نیویورک زندگی می کنه و خلبانه.

 مایکل پسر خیلی خوشتیپ و خوشکل و همه چی تمومی بود.

 مایکل یه پسر ایده آل بود،که همیشه با نامه های عاشقانه اش منت همکلاسی کوچولو رو می کشید.

 سنجاب کوچولو که ،بس که قند تو دلش آب شده بود داشت زهره اش می ترکید،هر روز بهش اصرار می کرد :همکلاسی،یه بار عکسشو بیار ببینمش.

 همکلاسی کوچولو هر روز می گفت: باشه هر وقت برام فرستاد میارم عکسشو.

 اما آخر سال شد و سنجاب کوچولوی قصه ی ما چشم انتظار موند و موند و موند...

 تا این که همکلاسی رفت...

 رفت به یه سفر دور و دراز...

  (وای که چقدر دلش برای حرفای اون لک زده)