((با عرض پوزش.پست جدیدم به دلایل امنیتی! محو شد.فعلا با همین پست حال کنید تا هفته ی بعد.که با یک شعر به روز می شم))

زن ها و ندیمه ها و کنیزکان همه تحت تاثیر حرف های نافذ انیس الدوله قرار می گیرند و تصمیم می گیرند که هر چه او می گوید عمل کنند.

وقتی لی لی را به قصر خود دعوت می کنند تازه می فهمند کجای کارند...و چقدر از قافله عقب...

یک نگاه به ابرو های او می اندازند و یک نگاه به پاچه ی بز خود! یک نگاه به صورت مخملی او و یک نگاه به سبیل خود...یک نگاه به...( خوبیت نداره باقیشو بگم) بگذریم...

یک شب که انیس الدوله در حالت بین خواب و بیداری به سر می برد سایه ای بر بستر خویش می بیند ...یک سایه ی وحشتناک و  عظیم الجثه.ترس بر دلش می نشیند. زنی ناشناس می آید و در گو ش انیس الدوله شعری در مذمت لیلا(لی لی) می سراید و از او می خواهد که با هم و دست جمعی در محضر شاه عالمگیر بخوانند و برقصند و پای کوبی کنند تا لیلا از چشم او بیفتد...شعر این بود:

لیلا را بردند چاله سیلابی        

براش آوردند نان و سیرابی

لیلا را بردند دروازه دولاب

براش خریدند ارسی و جوراب

لیلا را بردند حمام گلشن

کنت بی غیرت چشم تو روشن

فلفل تندم لیلا

دختر کنتم لیلا

لیلا ملوس است

باباش دیو...است

ننه اش عروس است...

( البته این یک تصنیف طولانی است که فعلا از ذکر آن می گذریم و ادامه ی داستان...)

انیس الدوله صبح که از خواب بر می خیزد و شعر را روی کاغذی آراسته می بیند متعجب می شود.با خودش فکر می کند:

خواب بودم یا بیدار؟! این زن کی بود؟حکما هر کی بود می خواست ما را از اسرار لیلا آگاه کند.بی خودی که این تصنیف طویل را نیاورد خدمتم...شهنشاه باید قدر پاکی و نجابت ما ها را بداند...باید ما او را روشن کنیم تا گول ظاهر این دختر را نخورد!

اما یهو و ناگهان وجدانش از خواب پرید.موهای مجعدش را خاراند.دستی به سبیلش کشید و با خود گفت:

ما نباید با آبروی دختر مردم بازی کنیم! شاید اون زن با لیلا سر دشمنی داشته! من از کجا بدانم؟ گیرم که راست گفته باشه...ما نباید با آبروی یک خوانواده بازی کنیم! گیرم که اون خوانواده کافر باشن...ما جواب خدا رو چی بدیم! نه نه خدا رو خوش نمیاد...خودم باید برم با لیلا حرف بزنم.بگم پاشو از تو کفش ما در بیاره...بگم بره پی کارش...بگم اون قدر ناصر زن داره که یه شبشم به تو نمی رسه...آره.راه درستش همینه...

همان روز چادر و چاقچورش را سر کرد و رفت سراغ لیلا.و همه چیز را بهش گفت.

گفت:دخترم! بهتره خودت بکشی کنار...ما خودمان آنقدر بدبختی داریم... آن قدر هوو داریم که فرصت به تو یکی نمی رسد!بگذار زندگیمان را بکنیم...بگذار جناب همایونی اگر شده است یک شب هم گنار ما بیاساید...چرا می خواهی ما را از چشم و چالش بیندازی؟! تو را به خدا برگرد به فرنگ...آن جا شوهر جوان و خوشتیپ و تحصیلکرده و پولدار خواهی یافت! این ناصر چه دارد که می خواهی جوانیت را به پایش تباه کنی؟! سواد هم ندارد...نامه های عاشقانه اش را هم خود ما برایشان قلم می زنیم...تیپ خوبی هم که ندارد...کم کم که پا توی سن گذاشته و به آلزایمر مزمن نیز مبتلا...دو روز دیگر باید زیرش لگن بگذاری...برو دختر...برو دنبال یک زندگی بهتر باش...

آهی از نهاد لیلا بر آمد.از چشم های آبیش  خستگی و ناچارگی می بارید.لب های کوچکش را که تا آن موقع تا بنا گوش باز مانده بود باز تر کرد و  با سوز دل گفت:What you say؟!

                                                                  پایان